Onjuiste taxatie: wanneer is de taxateur aansprakelijk?

Wanneer leidt een onjuiste taxatie tot aansprakelijkheid?
Een taxatiewaarde die achteraf onjuist blijkt, betekent niet automatisch dat de taxateur aansprakelijk is. Ook een aanzienlijk verschil met een andere taxatie of de uiteindelijke verkoopprijs is daarvoor op zichzelf onvoldoende. Beslissend is vooral hoe de taxatie tot stand is gekomen en of de taxateur daarbij heeft gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mag worden verwacht. Recente rechtspraak uit 2026 laat zien wanneer die grens wordt overschreden.

Niet iedere afwijkende taxatie is een beroepsfout
De relatie tussen een opdrachtgever en een taxateur is doorgaans een overeenkomst van opdracht. Op grond van artikel 7:401 BW moet de taxateur daarbij de zorg van een goed opdrachtnemer in acht nemen.
Bij de beoordeling daarvan gaat het niet alleen om de vraag of de getaxeerde waarde achteraf overeenkomt met andere taxaties of de uiteindelijke verkoopprijs. Het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden benadrukte dit al in eerdere rechtspraak. Over de waarde van vastgoed kan op goede gronden verschil van inzicht bestaan. Bovendien kunnen tijdsverloop en marktontwikkelingen invloed hebben op de uiteindelijk gerealiseerde prijs.

Een afwijking kan dus een aanwijzing zijn dat iets niet goed is gegaan – en een groot verschil kan daarbij zwaarder wegen – maar is op zichzelf nog geen bewijs van een beroepsfout. Vooral de wijze waarop de taxateur tot zijn waardering is gekomen, is van belang.
Voor makelaars geldt een vergelijkbare zorgvuldigheidsnorm. Ook zij kunnen aansprakelijk zijn wanneer zij relevante en onjuiste informatie verstrekken, bijvoorbeeld over de woonoppervlakte. Maar ook daar leidt niet iedere fout of onduidelijkheid automatisch tot aansprakelijkheid.

Wanneer gaat een taxateur wél over de grens?
Een arrest van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 24 maart 2026 laat zien wanneer aansprakelijkheid wel in beeld komt.
De taxateur had voor een VvE een voortaxatie gemaakt van de herbouwwaarde van een gebouw. Daarbij liet hij ongeveer 3.500 m³ bouwvolume buiten beschouwing. Hij kwam daardoor uit op een herbouwwaarde van € 5.350.000, terwijl de werkelijke herbouwwaarde ruim € 7,5 miljoen bedroeg.

Het probleem zat dus niet alleen in het grote verschil tussen beide bedragen. Er kon een concrete fout in de totstandkoming van de taxatie worden aangewezen: een aanzienlijk deel van het bouwvolume was ten onrechte niet meegenomen.
Het hof kwalificeerde dit als een ernstige beroepsfout. Daarbij werd niet alleen de vennootschap aansprakelijk gehouden. Ook de taxateur zelf was uit onrechtmatige daad aansprakelijk, omdat hij de taxatie persoonlijk onzorgvuldig had uitgevoerd.

De zorgplicht kent ook grenzen
De verantwoordelijkheid ligt echter niet uitsluitend bij de taxateur. Dat blijkt uit een uitspraak van de Rechtbank Midden-Nederland van 15 april 2026.
Een opdrachtgever stelde dat een taxatierapport niet voldeed aan de eisen van de financierende bank. De taxateur had echter herhaaldelijk gevraagd welke specifieke eisen de bank stelde. De opdrachtgever had die informatie niet aangeleverd.
De rechtbank oordeelde daarom dat de taxateur niet was tekortgeschoten. Van een taxateur kan niet worden verwacht dat hij rekening houdt met bijzondere vereisten die niet aan hem kenbaar zijn gemaakt.

Wat betekent dit voor de praktijk?
Voor aansprakelijkheid is dus niet alleen het eindbedrag van de taxatie van belang. Juist de weg naar dat bedrag is essentieel. Welke gegevens zijn gebruikt? Zijn relevante onderdelen van het vastgoed meegenomen? Zijn de uitgangspunten controleerbaar en kan de taxateur zijn waardering voldoende onderbouwen?

Voor taxateurs betekent dit dat een zorgvuldig opgebouwd dossier en een duidelijke onderbouwing essentieel zijn. Ook de professionele richtlijnen van het NRVT spelen daarbij een belangrijke rol. Voor opdrachtgevers geldt dat zij het doel van de taxatie en eventuele bijzondere eisen vooraf duidelijk moeten doorgeven.

Kortom: een taxateur is niet aansprakelijk alleen omdat een andere taxateur later tot een andere waarde komt of omdat het vastgoed voor een ander bedrag wordt verkocht. Aansprakelijkheid komt vooral in beeld wanneer in de totstandkoming van de taxatie een concrete beroepsfout kan worden aangewezen. De rechtspraak uit 2026 bevestigt daarmee een belangrijk uitgangspunt uit eerdere rechtspraak: niet alleen de uitkomst, maar vooral de zorgvuldigheid van het taxatieproces is bepalend.